Archive for 12 marzo 2012

9.6 DESEQUILIBRIOS REXIONAIS.

marzo 12, 2012

9.6.1  Os desequilibrios socioeconómicos e as políticas de cohesión.

O nivel de vida dos cidadáns dos países da Unión Europea é moi elevado, hai un alto grao de benestar.

Aunque tamén hay grandes diferencias entre os estados.

Os fondos estruturais creáronse para disminuir os desequilibrios rexionais e as diferenzas de riqueza. Estes fondos teñen unha dobre finalidade:

Hai dous tipos de fondos estructurais:

-Fondo Europeo de  DEsenvolvemento Rexional (FEDER)

-Fondo Social Europeo. (FSE)

En 1933 formouse o fondo de cohesión, financia infraestruturas de trasporte, proxectos de educación, saúde e mellora do medio ambiente nos países con PIB inferior ao 90% da media da UE.

 

9.6.2 As competencias da UE.

O aumento da competencia da UE significou a cesión de parte da soberanía dos países membros.

Ao principio só se pretendeu poñer baixo unha autoridade común determinadas cuestións económicas.

Actualmente a cooperación é xa moi estreita no campo da: economía, seguridade, xustiza, immigración, dereitos cidadáns ou educación.

 

9.6.3 O orzamento da Unión Europea.

Para levar a cabo os seus proxectos a UE fai un presuposto.

a. A UE recibe os ingresos de dúas fontes:

-Os recursos propios (25% total) Proceden dos dereitos de aduana e do IVE.

-AS contribucións directas qeu achegan os estados da UE (75% total). Cada país contribúe en función da súa riqueza.

b. En canto aos gastos: crecemento económico, emprego e cohesión, agricultura, pesca e o medio ambiente.

 

9.5 AS INSTITUCIÓNS DA UNIÓN EUROPEA.

marzo 12, 2012

ENTRADIÑA: A Unión Europea ten unha serie de intitucións comúns que regulan o seu funcionamento. Sobresaen tres: o Consello, a Comisión e o Parlamento.

 

5.1 O Consello da Unión Europea.

É o principal órgano político da UE, omde están representados todos os gobernos dos países membros.

As funcións do Consello son aprobar as leis europeas e o orzamento da Unión, coordinar as políticas económicas dos estados membros e dirixir a política exterior e de seguridade común.

A presidencia da Unión Europea cambia cada seis mese e desempéñana sucesivamente cada un dos estados membros.

 

9.5.2 A Comisión Europea.

É o motor da UE. O seu presidente é elixido polos gobernos dos países comunitarios e ratificado polo Parlamento. Este está axudado por 27 comisarios, un por cada país membro.

Na comisión traballan a maioría dos funcionarios europeos. a súa sede está en Bruxelas. As funcións da Comisión son: propoñer as novas leis tanto ao consello coma ao Parlamento, xestionar e aplicar as políticas da unión e o orzamento aplicar as decisións do consello e facer cumprir a levislación europea, representar internacionalmente a UE e mediar en posibles conflitos entre os seus membros.

 

9.5.3 O Parlamento Europeo.

Formouse en 1957.

Características:

– Cada cinco anos os cidadáns dos países da Unión Europea elixen un número de diputados proporcional á poboación da cada Estado

-No Parlamento están representados os case 500 millóns de habitantes da Ue.

-A sede do Parlamento Europeo atópase na cidade francesa de Estrasburgo

As funcións do Parlamento:

-Comparte o poder lexislativo co Consello.

-Ten un control democrático sobre a Comisión: aproba ou rexeita o nomeamento dos comisarios.

-Aproba or orzamentos da UE.

9.4 DA COMUNICACIÓN ECONÓMICA EUROPEA Á UNIÓN EUROPEA.

marzo 11, 2012

9.4.1 A Creación da Comunidade Económica Europea.

En 1948, Bélxica, os Países Baixos e Luxemburgo formaron unha reunión aduaneira chamada Benelux.

En 1951 seis países europeos crearon a Comunidade europea do Carbón e do Aceiro (CECA): Alemaña, Francia, Italia, Bélxica, os Países Baixos e Luxemburgo.

O 25 de marzo de 1957, dábase outro paso importante na construcción europea: a firma do Tratado de Roma.

Por ese tratado formábase a Comunidade Económica Europea (CEE) e a Comunidade Europea de Enerxía Atómica (EURATOM), crea un mercado común, mesma autoridade as súas producións de enerxía nuclear.

Os dous aspectos principais da CEE son:

-Formar unha unión aduaneira entre os países membros.

-Adoptar unha política agrícola común.

 

9.4.2 As primeiras ampliacións.

-En 1973 yníronse o Reino Unido, Irlanda e Dinamarca. Agás Italia, a construción europea expandíase cara aos países do norte de Europa.

– en 1981 integrouse Grecia, e en 1986 fixérono españa e Portugal. os países mediterráneos conseguían maior protagonismo en Europa.

-Un paso decisivo na construcción europea sucedeu wn 1992, cando se firmou o Tratado de Maastricht, polo que a CEE se convertía na Unión Europea (UE), se pretendía a unión política.

-En 1995 adheríuse á UE tres novos Estados: Austria, Finlandia e Suecia. O alto nivel de vida dos cidadáns destes países fixo que as negociacións da integración fosen mís fáciles e rápidas. Formárase a Europa dos 15.

 

9.4.3

En 2004 formouse a Europa dos 25, ingresaron na UE dez novos estados:

-catro países de Europa do leste que estiveron baixo o control soviético: República Checa, Hungría, Polonia e Eslovaquia.

-Tres países bálticos que formaron parta da URSS ata 1991: Lituania, Letonia e Estonia.

-Unha república da antigua Iugoslavia: Eslovenia.-Dous países medierráneos: Malta e Chipre.

En 2007 integráronse outros dpus países do leste: Bulgaria e Romanía.

A ampliación cara ao leste significou o ingreso de países cun nivel de renda máis baixos  que a media da Europa dos 15. Isto faiq eu os novos membros reciban a maioría dos fondos, para mellorar a economía das rexións menos prósperas, numerosas empresas abandonan os países ricos da UE, para situarse nos países do leste, con salarios máis baixos.

8.3 OS GRANDES CONXUNTOS XEOPOLÍTICOS E CULTURAIS.

marzo 7, 2012

8.3.1 Espazos xeopolíticos e culturais.

-A xeografía política estuda a organizaciónpolítica das sociedades, as relacións entre os espazos que teñen baixo a súa influencia.

-A xeografia cultural analiza a distribucion e caracteristicas dos grupos culturais así como os efectos que isto orixina na forma de organizar o territorio e a paisaxe

 

8.3.2 O mundo occidental: Europa.

No mundo occidental inclúense os países de Europa occcidental e central, os Estados Unidos, Canadá, Australia e Nova Zelandia. estes espazos xunto con Xapón forman o centro da organización política e económica do mundo.

 

8.3.4 America Latina.

Este espazo comprende os Estados de America do Sur e Central  a demáis de México.

Os procesos históricos de mestizaxe entre poboacións foron distintos dunhas rexións a outras, polo que podemos establecer unha división:

-Estados do Sur teñen fundamentalmente unha poboación de orixe europea.

-En America Central es os países andinos é moi importante a poboación indixena

-No Brazil e en moitas das illas do marCaribe predomina a mestizaxe entre a poboación autóctona e a de orixe africana.

Xeralmente a desigualdade nestas sociedades é enorme. É frecuente a existencia de élites fde ascendencia europea que teñen grandes extensións de terra e controlan o poder político. polo contrario, a maior parte da poboación sofre graves problemas económicos.

A maioría dos Estados sudamericanos foron gobernados por ditaduras militares, case todos estes países evolucionaron cara a sistemas democráticos.

 

8.3.5 O espazo postsoviético.

En 1991 produciouse a desintegración da Unión Soviética e a declaración de independencia das súas antiguas repúblicas, a máis importante das cales é Rusia.

As grandes disparidades económicas e culturais, unidas ao potencial de recursos naturais que ten a zona, fano ser unha fonte de numerosos conflitos.

 

8.3.6 Asia meridional e oriental.

É un amplo espazo xeográfico, que reúne a maioría da poboación mundial, existe rivalidades internas e zonas conflitivas. Politicamente as formas de goberno son moi diversas, pois hai sistemas democráticos e réximes autoritarios.

O recente crecemento económico da rexión fundamentase nun sistema caracterizado por unha debilidade das potencias sociais  e unha repartición moi desigual da riqueza.

 

8.3.7 África.

É o espazo mundial que sofre maiores dificultades económicas. é un dos continentes onde existe unha maior diversidade de linguas e culturas.

As desigualdades sociais e económicas son moi acusadas dentro de cada un dos Estados.

Aínda que moitos Estados africanos comezaron un proceso de democratización, o certo é que aínda se está lonxe de conseguir unha participación real sde todos os grupos sociais na vida política.

 

8.3.7  Oriente Próximo e Oriente Medio.

Esta rexión forma o núcleo do mundo musulmán. Neste territorio conviven ademáis outras relixións, culturas e sistemas políticos, o que provoca numerosos conflitos.

Xeralmente predominan as formas de goberno autoritarias.

este territorio é de vital importancia para a economía mundial, posto que aquí se localizan as maiores reservas de petróleo e gas natural do mundo.

8.2 OS RÉXIMES POLÍTICOS.

marzo 7, 2012

8.2.1 As formas de organización política.

-Estados democráticos: son os cidadáns os que deciden. Eles deciden os seus representantes políticos mediante eleccións libres.

Poden ser repúblicas ou monarquías parlamentarias. nas repúblicas o xefe do estado é un presidente elixido polo pobo. Nas monarquías parlamentarias a xefatura do Estado recae sobre un monarca qeu chegou ao trono por herdanza pero exerce as súas funcións baixo o control das institucións democráticas.

-Estados autoritarios: a poboación carece de liberdade e o poder é exercido por unha persoa, grupo político ou calquer outro tipo de organización suplantando a vondade popolar.

A máisfrecuente é a dictadura. As veces pode chégar ao xenocidio. Nas dictaduras militares, o exercito é quen ocupa o poder. Nas dictaduras totalitarias un partido único asume o control do goberno.

Outra forma de organización autoria son as teocracias nas que o poder está nas mans dunha autoridade relixiosa.

 

8.2.2 Os réximes democráticos: principios e organización.

Os réximes democráticos caracterízanse porque o pobo é soberano, ten o poder para gobernarse a si mesmo.

O dereito de todos os cidadáns maiores de idade a votar nas eleccións é o principio do sufraxio universal.

O Estado de derito significa que todos os cidadáns gozan do pleno exercicio da súa liberdade e dos seus dereitos.

O estado de dereito implica o respecto aos dereitos humanos e un estrict cumprimento da legalidade. establecese unha división de poderes:

-O poder lexislativo encárgase de elaborar e aprobar al leis, a súa sede é no Parlamento.

-O poder executivo corresponde ao goberno. A súa función é poñer en práctica as leis aprobadas polo Parlamento, dirixir a política interior e exterio do Estado.

-O poder xudicial garante o cumprimento das leis a través dos tribunais.

Para regular a organización ten que haber unha Constitució, ha de ser aprobada polos cidadáns nun referendo, nela establécense os seus dereitos e deberes.

8.1 O ESTADO COMO FORMA DE ORGANIZACIÓN POLÍTICA.

marzo 7, 2012

8.1.1 O Estado e as súas funcións.

O Estado é a forma fundamental da organización da sociedade, e consiste no conxunto de institución políticas e administrativas que rexen un país.

A soberanía significa que o Estado representa a autoridade superior no seu territorio e que non depende de ningún outro poder.

emprégase o termo nación para falar de colectivos que comparten unha mesma identidade, os Estados agrupan poboacións que teñen unha mesma historia, tradicións e cultura comúns.

Tamén existen estados nos que conviven comunidades que teñen diversas linguas, ou unha pluralidade cultural ou relixiosa moi grande, nese caso fálase de Estados plurinacionais.

O Estado ten como funcións máis impotantes: desenvolver políticas económicas, sociais e territoriais; garantir o respecto a lei dentro das súas fronteiras; representar e defender os dereitos do país e responsabilizarse da defensa e seguridade da súa poboación.

8.1.2 A organización dos Estados.

Estados unitarios: O poder se exerce desde un único lugar, no que se toman as decisións que afectan ao conxunto do territorio.

Estados federais: O poder repartese entre o goberno federal e os territorios qeu constitúen a federación. Os territorios organízanse mediante órganos de autogoberno.

Estados descentralizados: Son unha forma intermedia entre o estado unitario e o federal, trátase de facer compatible a idea da unidade do territorio cunha descentralización dos seus órganos de goberno.